Stephanie D'Hose

Mijn opinie - waarom onze piemelzwaaiers hardwerkende Vlamingen zijn

Op 1 juli stuurde ik een opiniestuk de wereld in. Daarin heb ik het samen met Emilie De Voght (sopraan en dirigente) over de plaats van cultuur in onze samenleving. En vooral de visie die er de laatste jaren lijkt te heersen bij de bevolking, de media en politieke partijen, dat cultuur een niche is voor subsidieslurpers.

Het idee bestaat dat cultuursubsidies er zijn om luie artiesten aan het infuus te houden. Een foutief discours dat de waarheid oneer aandoet en ik met dit schrijven uit de wereld willen helpen.

Corona had veel negatieve effecten, maar er waren ook positieve, waaronder de kracht van cultuur. Allemaal moesten we in ons kot blijven, maar gelukkig hadden we wel nog onze 'cultuur'. Er was voor elk wat wils: boeken, films, maar ook digitale voorstellingen of bijeenkomsten in onze sociaal-culturele vereniging, uit volle borst meezingen in onze koorvereniging via Zoom, en ga zo maar door... Op een moment dat iedereen nadenkt over wat anders kan na corona, leeft ook bij mij het geloof dat er momentum is om een aantal zaken echt beter te gaan doen. Onmiskenbaar hoort daar meer maatschappelijk draagvlak voor cultuur bij. Men heeft als samenleving de kracht van cultuur gevoeld, en daar wil ik expliciet op wijzen. Cultuur was immers nog duidelijker dan anders niet het zout op de friet, maar de friet zelf.

Om het foutieve beeld over de sector weg te werken, spreek ik in het stuk vier groepen aan: de media, de politiek, de sector zelf en de cultuurconsumenten. Benieuwd naar wat ik hen precies te zeggen heb? Lees het opiniestuk in Knack of op mijn website.

Terug naar nieuwsbrief